Ontwaken

Langzaam word ik wakker uit een diepe slaap. Ik vertoef nog half in de droomwereld als ik op mijn wekker kijk die tien over acht aangeeft. Traag dringt het tot me door dat ik deze wereld aan het verruilen ben voor een andere werkelijkheid.
Het lijkt een terugkerend ritueel waar ik geen grip op heb, elke morgen opnieuw. Op dit moment van ontwaken lijk ik mezelf even kwijt te zijn. Ik herinner me flarden van dromen en er ontstaan gedachtes. Gevoelens en sensaties lijken uit het niets bezit van me te nemen als een wervelwind.
Ik ga met mijn aandacht naar mijn lijf en haal een paar keer diep adem. Daarbij visualiseer ik helder wit licht dat als een stralende ster van binnenuit naar buiten straalt. Zo herinner ik me weer wie ik ben en ervaar ik bewust mijn lichaam.
Mijn been is tijdens mijn slaap onder de dekens uitgeschoven en voelt ijskoud aan. Ik trek hem langzaam terug het bed in en voel me direct behaaglijker. Mijn heerlijke warme bed geeft me een gevoel van veiligheid en zorgt ervoor dat ik alles los kan laten. Ik geef me over aan de zwaartekracht en zak in volledige overgave, waardoor ik me gedragen voel door onvoorwaardelijke Liefde. De diepe ontspanning zorgt ervoor dat ik de levensenergie door mijn aderen en cellen voel stromen. Zo liggend en genietend van alleen maar Zijn komen mijn hoofd en lijf tot rust.
Ik doezel weer even weg, totdat een onherkenbaar geluid me ineens opschrikt. Ik luister gespannen. Dan hoor ik hoe verderop in de straat een vuilnisbak omvalt en realiseer ik me dat het stormt. De wind giert met vlagen om het huis.
Mijn slaapkamer ligt aan de achterkant op de eerste verdieping, grenzend aan de achtertuin. Een tuin met veel groen waarin struiken en bomen goede beschutting bieden voor allerlei soorten vogels. Ik stel me voor hoe het er daar aan toe gaat en zie in gedachten de herfstbladeren rondvliegen.
Terwijl ik veilig in mijn bed lig, laat ik me meevoeren op het geluid van het spektakel buiten. Hoe harder het daar te keer gaat, hoe stiller het in mij wordt.
Vandaag heb ik een lege agenda en hoef helemaal niets van mezelf.
Ik zak weg in een zee van rust en geborgenheid en laat me koesteren door dit tijdloze moment.
Ik voel dankbaarheid; voor het kunnen horen van de wind, voor het kunnen voelen van mijn warme bed, voor het ervaren van mijn lichaam, voor het feit dat ik besta.
Terwijl ik me gewaar ben van alles om me heen voel ik het zachte ritme van mijn adem, als een begeleidende ondertoon voor de bulderende storm buiten.
En dan vervagen alle grenzen ... ik word één met mijn omgeving, één met de wind, één met de oorverdovende stilte.   
In het oog van de storm kom ik thuis bij mezelf.